Шеърҳо бо теги: ишқи илоҳӣ
Шеърҳои марбут ба теги «ишқи илоҳӣ» дар сомонаи «Шоирон».
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Ё раб, ту ба фазл мушкилам осон кун,
Ё раб, ту ба фазл мушкилам осон кун, Аз фазлу карам дарди маро дармон кун. Бар ман манигар, ки бекасу беҳунарам, Ҳар чиз, ки лоиқи ту бошад, он кун.
Дарвешӣ кун, қасди дари шоҳ макун,
Дарвешӣ кун, қасди дари шоҳ макун, В-аз домани фақр даст кӯтоҳ макун. Андар даҳани мор шаву мол маҷӯй, Дар чоҳ нишину талаби ҷоҳ макун.
Аз соҳати дил ғубори касрат руфтан,
Аз соҳати дил ғубори касрат руфтан, Беҳ з-он ки ба ҳарза дурри ваҳдат суфтан. Мағрури сухан машав, ки ки тавҳиди Худо Воҳид дидан бувад, на воҳид гуфтан.
Бар гӯши дилам зи ғайб овоз расон,
Бар гӯши дилам зи ғайб овоз расон, Мурғи дили хастаро ба парвоз расон. Ё раб, ки ба дӯстии мардони раҳат Ин гумшудаи маро ба ман боз расон.
Ё раб, зи ду кавн бениёзам гардон,
Ё раб, зи ду кавн бениёзам гардон, В-аз афсари фақр сарфарозам гардон. Дар роҳи талаб маҳрами розам гардон, З-он раҳ, ки на сӯи туст, бозам гардон.
Ё раб, зи қаноатам тавонгар гардон,
Ё раб, зи қаноатам тавонгар гардон, В-аз нури яқин дилам мунаввар гардон. Рӯзии мани сӯхтаи саргардон Бе миннати махлуқ муяссар гардон.
Фарёд зи дасти фалаки бесару бун,
Фарёд зи дасти фалаки бесару бун, К-андар бари ман на нав биҳишту на куҳун. Бо ин ҳама низ шукр мебояд кард, Гар з-ин батарам кунад, кӣ гӯяд, ки макун?
Афтода манам ба гӯшаи байти ҳазан,
Афтода манам ба гӯшаи байти ҳазан, Ғамҳои ҷаҳон мӯниси ғамхонаи ман. Ё раб, ту ба фазли хеш дандонамро Бахшой ба рӯҳи ҳазрати Вайси Қаран.
Дорам зи Худо хоҳиши ҷанноти наъим,
Дорам зи Худо хоҳиши ҷанноти наъим, Зоҳид ба савобу ман ба уммеди азим. Ман дасти тиҳӣ меравам, ӯ тӯҳфа ба даст, То з-ин ду кадом хуш кунад табъи карим.
Не боғ, на бустон, на чаман мехоҳам,
Не боғ, на бустон, на чаман мехоҳам, Не сарв, на гул, на ёсуман мехоҳам. Хоҳам зи Худои хеш кунҷе, ки дар он Ман бошаму он касе, ки ман мехоҳам.
Ё раб, ту чунон кун, ки парешон нашавам,
Ё раб, ту чунон кун, ки парешон нашавам, Мӯҳтоҷи бародарону хешон нашавам. Бе миннати халқи худ маро рӯзӣ деҳ, То аз дари ту бар дари эшон нашавам.
Ғамнокаму аз кӯи ту бо ғам наравам,
Ғамнокаму аз кӯи ту бо ғам наравам, Ҷуз шоду умедвору хуррам наравам. Аз даргаҳи ҳамчу ту кариме ҳаргиз Навмед касе нарафту ман ҳам наравам.
Бо дарди ту андешаи дармон накунам,
Бо дарди ту андешаи дармон накунам, Бо зулфи ту орзуи имон накунам. Ҷоно, ту агар ҷон талабӣ, хуш бошад, Андешаи ҷон барои имон накунам.
Бе рӯи ту рои истиқомат накунам,
Бе рӯи ту рои истиқомат накунам, Касро ба ҳавои ту маломат накунам. Дар ҷустани васли ту иқомат накунам, Аз ишқи ту тавба то қиёмат накунам.
На аз сари кори бохалал метарсам,
На аз сари кори бохалал метарсам, На низ зи тақсири амал метарсам. Тарсам зи гуноҳ нест, омурзиш ҳаст, Аз собиқаи рӯзи азал мерасам.
Ё раб, чу ба ваҳдатат яқин медорам,
Ё раб, чу ба ваҳдатат яқин медорам, Имон ба ту оламофарин медорам. Дорам лаби хушку дидаи тар, бипазир, К-аз хушку тари ҷаҳон ҳамин медорам.
Дерест, ки тири фақрро омоҷам,
Дерест, ки тири фақрро омоҷам, Бар торами афлоки фалокат тоҷам. Як шамма зи муфлисии худ баргӯям, Чандонки Худо ғанист, ман мӯҳтоҷам.
Гар қурби Худо металабӣ, дилҷӯ бош,
Гар қурби Худо металабӣ, дилҷӯ бош, В-андар пасу пеши халқ некӯгӯ бош. Хоҳӣ, ки чу субҳ содиқулқавл шавӣ, Хуршедсифат бо ҳама кас якрӯ бош.
Эй воқифи асрори замири ҳама кас,
Эй воқифи асрори замири ҳама кас, Дар ҳолати аҷз дастгири ҳама кас. Ё раб, ту маро тавба диҳу узр пазир, Эй тавбадиҳу узрпазири ҳама кас.
Аллоҳ, ба фарёди мани бекас рас,
Аллоҳ, ба фарёди мани бекас рас, Фазлу карамат ёри мани бекас бас. Ҳар кас ба касею ҳазрате менозад, Ҷуз ҳазрати ту надорад ин бекас кас.
Дар ҳар саҳаре бо ту ҳамегӯям роз,
Дар ҳар саҳаре бо ту ҳамегӯям роз, Бар даргаҳи ту ҳамекунам арзи ниёз. Бе миннати бандагонат, эй банданвоз, Кори мани бечораи саргашта бисоз.
Эй сирри ту дар синаи ҳар маҳрами роз,
Эй сирри ту дар синаи ҳар маҳрами роз, Пайваста дари раҳмати ту бар ҳама боз. Ҳар кас, ки ба даргоҳи ту овард ниёз, Маҳрум зи даргоҳи ту кай гардад боз.
Дар боргаҳи ҷалолат, эй узрпазир,
Дар боргаҳи ҷалолат, эй узрпазир, Дарёб, ки ман омадаам зору ҳақир. Аз ту ҳама раҳмат асту аз ман тақсир, Ман ҳеч наям, ҳама туӣ, дастам гир.
Ё раб, ба карам бар мани давреш нигар,
Ё раб, ба карам бар мани давреш нигар, Дар ман манигар, дар карами хеш нигар. Ҳарчанд наям лоиқи бахшоиши ту, Бар ҳоли мани хастаи дилреш нигар.
Ё раб, бикушо, гиреҳ зи кори мани зор,
Ё раб, бикушо, гиреҳ зи кори мани зор, Раҳме, ки зи ақл оҷизам дар ҳама кор. Ҷуз даргаҳи ту кай бувадам даргоҳе, Маҳрум аз ин дарам макун, ё ғаффор.