ЛАҲЗАИ ПАДРУД

Хира буд моҳ ба саҳни гардун, Шаб ба поён бирасид, субҳ дамид. Офтоб аз паси кӯҳ чеҳра намуд, Шабнам аз рӯи гулу сабза парид. Гули афтобпарасти муштоқ Нури хуршеди саҳаргаҳро дид. Ёфта коми худ андар сари субҳ Зи шикебоии худ меболид. Субҳ шуд, лек барои ман не, Гарчи он баҳри тамоми дунёст. Субҳ шуд, лек дили ман ғамгин, Субҳи хурсандии дил нопайдост. Ман нахӯрдам ҳама шаб, синаи ман Реш шуд, косаи хун шуд гӯё. Субҳ шуд, меравам аз хона бурун, Меравам боз канори дарё. Ваъдагоҳи ману он дилбар буд Соҳили дилкаши он рӯди равон. Меравам боз ба он ҷо, шояд Ҳаст он ҷо паи пои ҷонон. Оҳ, ин рӯд чи пурасрорест, Шоҳиди ишқи ҷавонии ман аст. Омадам, шуд нигаҳи дил ҷӯё, Ки куҷо он бути ширинсухан аст? Мавҷ гаҳ буд чу марди бадхашм, Гоҳ чун кӯдаки ғамноке буд. Мехурӯшид зада фарёде, Дасту по мезаду сокит мешуд. Бозии шӯълаи худро бо мавҷ Зи само меҳр тамошо мекард. Мавҷ аз бозии худ бо хуршед Буд мағруру таманно мекард. Дӯхтам дида ба ин оби равон То ки таскине биёбам дилро. Ана, гардид намоён поезд Ҳамраҳи мавҷ ба рӯи дарё. Ҳамчунон мавҷ қатори поезд Як-як аз пеши назар мегузарад.