Тавба кун, эй дил

Тавба кун, эй дил Сад ҳазорон тавба кун, эй дил, ҷавонӣ муддатест, Гар ту ҷаннатро бихоҳӣ, ин ҷаҳон ҳам муддатест. Роҳи Ҳақ чандон душвор нест, агар ёбӣ раҳнамо, Панду насиҳат бишнав, умри инсон ҳам муддатест. Ё Раб, гарчи гунаҳкорам, маро аз худ макун, Бе ризоят, бе ҳидоят, мо ҳама гумроҳем, ё Раб. Бас дигар, соқӣ, шароби май мадеҳ дар ҷоми ман, З-он ки ҳар як лаҳзаи умри гуноҳомуддатест. Қайс аз дурии Лайлӣ шуд чу маҷнун дар биёб, Пас чаро мо назди Холиқ сар ба саҷда накунем? Гар барои ишқи як инсон шавад девона кас, Мо чаро аз ишқи Яздон хешро пайдо накунем? Абубакр, эй ҷавон, вақти ҷавонӣ тавба кун, З-он ки баъди пирӣ дигар қуввати тавба кам шавад. То даме ҳастӣ ҷавон, бар остони Ҳақ сар ниҳ, Пеш аз он рӯзе, ки гӯӣ: «Кош баргаштам», дер шуд. Абубакри Абдурасул