Шеърҳои Ҷавобияи ман

1 Абубакро, ҳарфи ту оинаи айём буд, Дар миёни аҳли олам нолаи ноком буд. То муҳаббат зинда бошад, зинда бошад одамӣ, Бе вафову меҳрубонӣ, зиндагонӣ ноком буд. 2 Ҳофизо, сетӣ диёр, бо ду сухан таъбир нест, Меҳри бисёр дӯстони имрӯз чу дирӯз нест. Гарчи гардиши замона дӯстро душман намуд, Дар ниҳоди дӯст, охир, кинаи душман нест. 3 Чомӣё, даврон дигар шуд, он зиндагӣ душвор гашт, Шеъри ту хонанд ҳам, дигар панде зи рӯзгор нест. Ҳеч омӯзгор нахост шогирд ба роҳи бад равад, Лек сад афсӯс, ки ин даҳр дар ихтиёри мо нест. 4 Саъдие, он мулки Сомоно куҷо ҷӯем боз? Аз Ҳирот то Мовароуннаҳр нест он сарфароз. Гашт тақсим он диёри пуршараф дар ҳар канор, Чун Исмоили Сомонӣ нест шоҳи додгусоз. 5 Аллома, он давр гузашт, бандагӣ аз ёд рафт, Зиндагӣ зеботар аз он давраву айём гашт. Бандагон имрӯз аз ёди марг дур мондаанд, Саъдгаро пеши Худо не, ба сарват мондаанд.