Бояд гузашт аз сари ҷон дар раҳи талаб
Бояд гузашт аз сари ҷон дар раҳи талаб,
Ҳирс аст ин ки бо ту намудем мустаҳаб.
Он кас, ки рехт хор ба роҳат зи рӯи ҷаҳл,
Нозил ба ҳаққи ӯ шуда “Ҳаммалат-ал ҳатаб”.
Махсуси ҳаҷри хеш шиносӣ маро бас аст,
З-ин рӯй дар фироқи ту шодему дар тараб!
Мансур гуфт бар сари дор ин таронаро:
“Моро расад зи ишқи ту ин рутбаву рутаб”.
Аз банда чист ғайри дуову шикастагӣ,
“Миннӣ илайкӣ ҳамду санои ва анта Рабб!” Фағфури Чин ба косаи худ ин навишта буд,
“Мову сафоли хушку туву шишаи Ҳалаб”.
Ушшоқро ба сустиву оҳистагӣ чӣ кор,
Моро давон-давон бубаранду ҷанаб-ҷанаб.
Гар саҷдаи ҳабиб туро орзӯ бувад,
“Иқраъ” бихон аз сари ихлосу иқтараб!” Дошиш, туро ба шеър чӣ нисбат, вале магар,
Дорӣ зи мисраи дигарон чанд мунтахаб?
Рӯҳи маро чӣ қурб, ки ҷоме сифат кунам,
Рӯҳи фидока, эй санами “ат-Таҳо лақаб!”.
Гуфтам: ҳанӯз ҷон ба наволат намерасад,
Гуфто: мабош бедилу аз фазли мо талаб!
Мафтуни назми хеш мабошу хамуш нишин,
Ногоҳагар футуҳшуд, “ихтар ва интахаб!”.
Эй лаб тамом лубб, ба ту моро чӣ нисбат аст?
Дар машраби камоли ту моем лаб ба лаб.
Бо мо чӣ эътироз шуморо дар ин диёр?
Не мираму на хоҷа, на мулло, на мунтаҷаб!
Дурҳои суфтаро ба ҷаҳон ҳеҷ қадр нест...
Носуфта дар карам кун аз он ҳуққа бе таъаб.
Дониш аз ин шиор на дунё, на охират,
Бас ин аҷаб зи мо сабаби уҷб. Аҷаб, аҷаб!
Ғавғои ошиқона агар нест бар сарат,
Бигзар зи ишқи ноқиси бе шӯру бе шаъаб.
Маншин ба садри курсии даврон, хамӯш бош!
Афсонаи туро набувад шавқ, на тараб!
Моро ба шарҳи ҳусни ту кай дастрас бувад,
Дар гӯшаҳои мадраса ҳастем бе шараб.
Аҳволи мо зи рӯи ту равшан намешавад,
