Ғамзаи он шӯхи бепарво кушт бегуноҳ маро
Ғамзаи он шӯхи бепарво кушт бегуноҳ маро,
Себи занахдони ӯ афканд ба чоҳ маро.
Ғуломи ҳиндуи холаш шудам, надонистам,
Ки асири хеш кунад он зани сиёҳ маро.
Дил ба ҷо буду димоғам ҳамчу пеш ором буд,
Лек аз рафтори ӯ гум кард дил роҳ маро.
Ҳазор бор фитодам ба доми дидаву дил,
Ҳанӯз нест ба кори хеш огоҳ маро.
Зи меҳри ӯ натавонам, ки рӯй барторам,
Агар зи хоки қабр сар барорад гиёҳ маро.
Ба ҷабри ӯ чу бимирам, зи нав шавам зинда,
Агар ба чашми иноят кунад нигоҳ маро.
Убайд, аз карами ёр мадор уммеди хеш,
Ки лутфи ӯст ҳамеша умедгоҳ маро.