Шеърҳо бо теги: зебогӣ
Шеърҳои марбут ба теги «зебогӣ» дар сомонаи «Шоирон».
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Гуфтам, ки:Дилам.Гуфт: Кабобе кам гир,
Гуфтам, ки:Дилам.Гуфт: Кабобе кам гир, Гуфтам: Чашмам. Гуфт: Саробе кам гир. Гуфтам: Ҷонам. Гуфт, ки: Дар олами ишқ Бисёр хароб аст, харобе кам гир.
Эй пушти ту гарм карда санҷобу самур,
Эй пушти ту гарм карда санҷобу самур, Яксон ба мазоқи ту чи ширину чи шӯр. Аз ҷониби ишқ бонг бар бонгу ту кар, В-аз ҷониби ҳусн арз дар арзу ту кӯр.
Гуфтам: Чашмам. Гуфт: Ба роҳаш медор,
Гуфтам: Чашмам. Гуфт: Ба роҳаш медор, Гуфтам: Ҷигарам. Гуфт: Пуроҳаш медор. Гуфтам, ки: Дилам. Гуфт: Чӣ дорӣ дар дил? Гуфтам: Ғами ту. Гуфт: Нигоҳаш медор.
Сарриштаи дӯст, эй бародар ба каф ор,
Сарриштаи дӯст, эй бародар ба каф ор, В-ин умри гиромӣ ба хасорат магузор. Доим ҳама ҷо, бо ҳама кас, дар ҳама кор Медор ниҳуфта чашми дил ҷониби ёр.
Чашмам, ки надошт тоби наззораи ёр,
Чашмам, ки надошт тоби наззораи ёр, Шуд ашкфишон ба пеши он симъизор. Дар сели сиришк акси рухсораш дид, Нақши аҷабе бар об зад охири кор.
Ҷонам ба лаб аз лаъли хамӯши ту расид,
Ҷонам ба лаб аз лаъли хамӯши ту расид, Аз лаъли хамӯши боданӯши ту расид. Гӯши ту шунидаам, ки дарде дорад, Дарди дили ман магар ба гӯши ту расид?
Чашме ба саҳоб ҳамнишин мебояд,
Чашме ба саҳоб ҳамнишин мебояд, Хотир ба нишот хашмгин мебояд. Сар бар сари дору сина бар синаи теғ, Осоиши ошиқон чунин мебояд.
Дар дӯзахам ар зулфи ту дар чанг ояд,
Дар дӯзахам ар зулфи ту дар чанг ояд, Аз ҳоли биҳиштиён маро нанг ояд. В-ар бе ту ба саҳрои биҳиштам хонанд, Саҳрои биҳишт бар дилам танг ояд.
Пирем, вале чу ишқ дамсоз ояд,
Пирем, вале чу ишқ дамсоз ояд, Ҳангоми нишоту тарабу ноз ояд. Аз зулфи сиёҳи ту каманде фиканам Бар гардани умри рафта, то боз ояд.
Гӯшам чу ҳадиси дарди чашми ту шунид,
Гӯшам чу ҳадиси дарди чашми ту шунид, Филҳол дилам хун шуду аз дида чакид. Чашми ту накӯ шавад, ба ман чун нигарӣ, То кӯр шавад, ҳар он ки натвонад дид.
Ар куштани ман ду чашми мастат хоҳад,
Ар куштани ман ду чашми мастат хоҳад, Шак нест, ки табъи бутпарастат хоҳад. Тарсанда аз онам, ки агар бар дастат Ман кушта шавам, кӣ узри дастат хоҳад?
На кас, ки зи ҷаври даҳр афсурда набуд,
На кас, ки зи ҷаври даҳр афсурда набуд, Не гул, ки дар ин замона пажмурда набуд. Онро, ки биёмадаст, зебо омад, Донӣ, ки биёмада чу оварда набуд.
Комил зи яке ҳунар даҳу сад бинад,
Комил зи яке ҳунар даҳу сад бинад, Ноқис ҳама ҷо маъоиби х(в)ад бинад. Халқ оинаи чашму дили якдигаранд, Дар оина нек неку бад бад бинад.
Хоҳони ту дил ба меҳри гардун наниҳад,
Хоҳони ту дил ба меҳри гардун наниҳад, Лаб бар лаби ин косаи пурхун наниҳад. Дар доираи аҳли вафо чун паргор Гар сар биниҳод, пой берун наниҳад.
Гар адл кунӣ, бирри ҷаҳонат хонанд,
Гар адл кунӣ, бирри ҷаҳонат хонанд, Гар зулм кунӣ, саги авонат хонанд. Чашми хирадат боз куну нек бибин, То з-ин ду кадом беҳ, ки онат хонанд.
Мардони Худо зи хокдони дигаранд,
Мардони Худо зи хокдони дигаранд, Мурғони ҳаво зи ошёни дигаранд, Мангар ту аз ин чашм бад-эшон, к-эшон Фориғ зи ду кавну дар макони дигаранд.
Аз дафтари ишқ ҳар кӣ фарде дорад,
Аз дафтари ишқ ҳар кӣ фарде дорад, Ашки гулгун, чеҳраи зарде дорад. Бар гирди саре равад, ки шӯрест дар ӯ, Қурбони диле шавад, ки дарде дорад.
Гул аз ту чароғи ҳусн дар гулшан бурд,
Гул аз ту чароғи ҳусн дар гулшан бурд, В-аз рӯи ту оина дили равшан бурд. Ҳар хона, ки шамъи рухат афрӯхт дар ӯ, Хуршед чу зарра нур аз равзан бурд.
Аз чеҳраи ошиқонаам зар борад,
Аз чеҳраи ошиқонаам зар борад, В-аз чашми тарам ҳамеша озар борад. Дар оташи ишқи ту чунон биншинам, К-аз абри муҳаббатам самандар борад.
Фардо, ки ба маҳшар ба ҳам ояд зану мард,
Фардо, ки ба маҳшар ба ҳам ояд зану мард, В-аз бими ҳисоб рӯйҳо гардад зард. Ман ҳусни туро ба каф ниҳам, пеш равам, Гӯям, ки ҳисоби ман аз ин бояд кард.
Ҳар сурати дилкаш, ки туро рӯй намуд,
Ҳар сурати дилкаш, ки туро рӯй намуд, Хоҳад фалакаш зуд зи чашми ту рабуд. Рав, дил ба касе деҳ, ки дар атвори вуҷуд Будаст ҳамешаву дигар хоҳад буд.
Гуфтам: Чашмат. Гуфт, ки бар маст мапеч,
Гуфтам: Чашмат. Гуфт, ки бар маст мапеч, Гуфтам:-Даҳанат.Гуфт:- Манеҳ дил бар ҳеч. Гуфтам:-Зулфат. Гуфт:-Пароканда магӯй, Боз овардӣ ҳикояте печопеч.
Дӣ зулфи абирбези анбарсоят
Дӣ зулфи абирбези анбарсоят Аз тарфи буногӯши сумансимоят Дар пои ту афтоду ба зорӣ мегуфт: Сар то поям фидои сар то поят.
Афсӯс, ки кас бохабар аз дардам нест,
Афсӯс, ки кас бохабар аз дардам нест, Огоҳ зи ҳоли чеҳраи зардам нест. Эй дӯст, барои дӯстиҳо, ки марост, Дарёб, ки то дарнигарӣ, гардам нест.
Мо ошиқу аҳди ҷони мо муштоқист,
Мо ошиқу аҳди ҷони мо муштоқист, Моем ба дарди ишқ, то ҷон боқист. Ғам нуқлу надим дарду мутриб нола, Май хуни ҷигар, мардуми чашмам соқист.