ҶАВОБ БА НОМАИ ЯК ДУХТАРИ ФУРӮХТАШУДА

Ба ҳоли ту дилам месӯзад аз дур, Ки дар даврони озодӣ асирӣ. Ҳама олам паи озодӣ кӯшад, Ту ҳоло ҳам заифию фақирӣ. Дар он як гӯшаи дури куҳистон, Ки ҳар сангаш бихонад шукри даврон, Асири расми бобоӣ шудӣ ту, Қалам дар каф, бароят сӯзадам ҷон. Дилам сӯзад, ки андар кишвари ишқ Ту на аз ошиқӣ девона гаштӣ, Намондӣ берун аз ҳадди падар пой, Фидои сандуқи маҳрона гаштӣ. Туро бифрӯхтанд арзон ба як ҷав, Агарчи ганҷи дунё як ҷаве нест, Туро одам бизоданду надидӣ, Ки эшонро ғами одамшавӣ нест. Бихондӣ саргузашти комсомолон, Садоқатмандии он безаволон, Валекин боз ҳам сархам нишастӣ Ба ҳукми волидон – «соҳибкамолон». Газида нӯги рӯмолат ба дандон, Нагуфтӣ ҳеҷ ҳарфи шӯру исён. Ту бар тақдири худ тан додӣ, афсӯс, Нарафтӣ аз паси маҷрои даврон. Нашӯридӣ, ба худ печида мондӣ, Ҳамон як пошикаста, хоҳари ҷон. Наяфкандӣ ба нерӯи ҷавонӣ, Ниқоб аз чеҳраи духтарфурӯшон. Нагуфтӣ, эй падар, парвардӣ бо ноз Маро бо орзуҳо дар бари худ, Агар бифрӯшиям имрӯз, баргӯй: Чӣ хоҳӣ ёфт ҷои духтари худ? Нагуфтӣ: эй падар, эй қиблагоҳам, Бимирам пеши рӯят, пеши поят, Касе, ки духтари худро фурӯшад, Чӣ сон аз ӯ ватандорӣ барояд? Нагуфтӣ: эй падар, эй решаи ҷон, Чу ҳоло духтаратро мефурӯшӣ,