ДОҒИ ТАБАР

Дӯш, кӣ дар ҳалқаи мо ёр буд? Маҳфили мо пок зи ағёр буд. Ёр чу афканд зи ораз ниқоб, Дар дили шаб ҷилва намуд офтоб. Гашт ҳаёҳуи халоиқ баланд, Рафт зи ёди ҳамагӣ чуну чанд. Ноз аз ӯ буду зи дилҳо ниёз, Ҳар тарафе мутрибу овозсоз. То ки нигоҳам ба нигоҳаш фитод, Аз нигаҳаш бар дилам оташ фитод. Нур дурахшиду маро сохт нур, Ҷисм нагунҷид ба базми ҳузур. Гуфтамаш: Эй хоҷа, бинозам туро, Баста ба занҷири ту шоҳу гадо. Боз маро бар дари худ хостӣ, Ман ба фиғон, ту ба тамошостӣ. Ин чӣ тамошост ба по кардаӣ? Сайд дили халқи Худо кардаӣ. Ин чӣ тамошост, ки ҷамъе ба сӯз, Нола намоянд зи шаб то ба рӯз. Худ накунӣ нимназар сӯйи кас, Эй ба ғарибон шуда фарёдрас. Бар дари ту омада марди ғариб, Марди ғариби зи ҳунар бенасиб. Ин ҳунараш бас, ки ҳавохоҳи туст, Ҳалқасифат бастаи даргоҳи туст. Дар дили ман завқи висоли ту буд, Дида талабгори ҷамоли ту буд. Омадам, эй хоҷа, ки мастӣ кунам, Назри қудумат ҳама ҳастӣ кунам. Назди шаҳон гарчи ки мастӣ хатост, Маст, ки мастӣ накунад нобаҷост. Ҳол, ки худ масти худам сохтӣ, Худ ба хуми бодаам андохтӣ. Айб макун, ҳар чӣ ки ғавғо кунам, Уқдаи дил пеши ту гар во кунам. Ғуссаи ман беҳаду андоза аст, Захми дилам чун гули нав тоза аст.