Рафт
Рафтиву ғамат гашт гарон, борӣ душӣ ман,
Пазмони садоят, кӣ наояд ба гушӣ ман.
Об аз гулу намегузарад дар хаёлӣ ту,
Илҳони шодӣ нест, дигар дар хурушӣ ман.
Қавл додамат, кӣ ҷону танам ихтиёрӣ туст,
Дар бозори ишқ бихари ё фурушӣ ман.
Пайғом аз ғамам, кӣ орад ба гушӣ ту,
К-он нопадид зӣ чашм шуд аз бом сурушӣ ман.
Ман ринду назарбозаму аммо дар ишқӣ ту,
К-ин тан чунон заифу зӣ сар рафта ҳушӣ ман.
Форис ишқи ту ба дил дошту ҷузъ ту ҳеҷ,
Боре надиди ранҷӣ дили дарднуши ман.