Қуллаҳо чун аз замин бар осмон сар мекашанд,

Қуллаҳо чун аз замин бар осмон сар мекашанд, Ошиқон гӯӣ зи рӯи моҳ чодар мекашанд. Гарчи сангинанд, аммо дар суруди шабравон Ҳамчу мурғи орзу то осмон пар мекашанд. Баҳри он дӯшизае к-имшаб арӯсӣ мекунад, Ахтаронро аз фалак дар иқди гавҳар мекашанд. Росто истода пиромуни деҳ дастобадаст, Гӯӣ дар тӯи бародар ҷому соғар мекашанд. Деҳ чу мехобад пас аз ташвишҳои зиндагӣ, Қуллаҳо бедорхобиҳо чу модар мекашанд. Теғаҳо чун теғи алмосӣ зи нури моҳтоб Бар алайҳи офтоб гӯё ки ханҷар мекашанд. Саф ба саф, паҳлӯи ҳам, пушту паноҳи якдигар Ранҷу кулфатҳои дунёро баробар мекашанд...