ШОИРИ НАБАРДҲО

Ба шоири инқилобӣ Сулаймон Лоиқ Нестӣ ту Лоиқи ғамҳо2 дигар, Лоиқи андӯҳу мотамҳо дигар. Шаҳрбанди худ наӣ, разми туро Мешиносад ҷумла оламҳо дигар. Дил ба тӯфони ҳаводис додаӣ, Дар мадори Инқилоб истодаӣ. Нестӣ ту Лоиқи афғону оҳ, Лоиқи исёну тӯфонзодаӣ. Аз нигоҳат чашми душман хира бод, Аз гувоҳат рӯзи бадкин тира бод. Инқилоби чира андар мулки ту Дар дили ҳар фарди афғон чира бод! «Аз Лоиқи ғамҳо ба Лоиқи шодиҳо». Нест ҳар фарде сипоҳи Инқилоб, Гирад ӯро охир оҳи Инқилоб. Дарраи зиндон дари зиндон шавад Баҳри ҳар нохайрхоҳи Инқилоб. Он чӣ дар шеърат сурудӣ солҳо Аз ғами худ, аз ғами ҳамҳолҳо, Ин замон бикшода ҳамчун Инқилоб Дар фазои мамлакат шаҳболҳо. То ба ҷое, ки набарди мардум аст, Шеър ёри гарму сарди мардум аст. Шеъри ҳозир нест як вазни арӯз, Шеъри ҳозир вазни дарди мардум аст. Шоири пуршӯр ҷӯяд Инқилоб, Хомааш ҳар лаҳза гӯяд Инқилоб. Пештар ҳам бештар аз ҳар диле Дар дили шоир бирӯяд Инқилоб! Пас ту ҳам, эй шоири шӯридадил, Бар ҷаҳони зулм зан бонги раҳил. Ту дар он ҷо инқилоби тоза кун, Ман дар ин ҷо инқилобатро кафил! То бибинад халқи афғон сурҳо, Дар раҳи мақсуд дуродурҳо,