Ай он, ки пеши ҳуснат ҳуре қидам дарояд

Ай он, ки пеши ҳуснат ҳуре қидам дарояд, Дар хонаи хаёлат шояд, ки ғам дарояд?! Ай он, ки ҳар вуҷуде з-оғоз аз ту хезад, Шояд, ки бо вуҷудат дар мо адам дарояд?! Ай ғам, ту ҷамъ мешав, к-инак сипоҳи шодӣ То Кайқубод шодон бо сад алам дарояд! Ай дил, мабош ғамгин, к- инак зи шоҳи ширин Он чанги пурнавойи холишикам дарояд! Он соқии илоҳӣ ояд зи базми шоҳӣ В-он мутриби маъонӣ акнун ба дам дарояд! Ай ғам, чи хирарӯйӣ, охир маро нагӯйӣ, Андар дарам дарафтӣ, чун ӯ дарам дарояд! Охир шавам мусаллам аз оташи ту, ай ғам, З-он кас, ки ҷонфазойӣ ӯро салам дарояд!