Ҳазини Лоҳиҷӣ

Ҳазини Лоҳиҷӣ (номи пурра: Муҳаммадалӣ ибни Абӯтолиб) — шоир, таърихнавис ва донишманди барҷастаи форс-тоҷик дар асри XVIII мебошад. Зиндагии ӯ дар давраи суқути давлати Сафавиён ва ҳуҷумҳои афғонҳо гузаштааст. Бинобар нооромиҳо, ӯ ба шаҳрҳои зиёди Эрон, Ироқ ва дар ниҳоят ба Ҳиндустон сафар карда, боқимондаи умрашро дар он ҷо гузаронидааст. Ҳазини Лоҳиҷӣ яке аз охирин намояндагони бузурги сабки ҳиндӣ ба шумор меравад. Ӯ дар аксари қолабҳои шеърӣ (ғазал, қасида, маснавӣ) асар офаридааст, вале бештар бо ғазалҳои худ машҳур аст.