Адабиёти классикӣ · 6 дақиқа
Рӯдакӣ: забони зинда ва оғози шеър
Чаро номи Рӯдакӣ дар оғозгоҳи шеър меистад ва забони ӯ то имрӯз зинда садо медиҳад.
Рӯдакӣ дар таърихи адаби форсӣ-тоҷикӣ ҳамчун яке аз аввалин чеҳраҳои бузурги сухан шинохта мешавад. Вақте мо аз ӯ мегӯем, танҳо аз як шоир ё чанд байти машҳур ёд намекунем; мо аз оғози як анъанаи бузурги забонӣ ва эстетикӣ сухан мегӯем.
Дар шеъри Рӯдакӣ содагӣ бо мусиқӣ пайваст мешавад. Калимаҳо вазнин нестанд, аммо маънои онҳо дар хотир мемонад. Ин хусусият барои хонандаи имрӯз низ муҳим аст: матн зуд кушода мешавад, вале баъд аз хондан дер раҳо намекунад.
Шеъри классикӣ танҳо матни гузашта нест; он роҳи зинда мондани забон аст.
Панҷрӯд ва муҳити Сомониён барои ташаккули ин забон нақши муҳим доштанд. Дар ҳамин фазо шеър ба забони дарбор, мардум ва хотира табдил ёфт.
Барои портали Шоирон чунин мақолаҳо бояд ба хонанда кӯмак кунанд, ки танҳо матнро нахонад, балки ҷойи он матнро дар таърих, забон ва фарҳанг низ эҳсос кунад.
