Оҳ, эй дӯшизаи кӯдактабъ,
Оҳ, эй дӯшизаи кӯдактабъ,
Ту чӣ донӣ ғами ишқу ғами дил?
Ту зи ман хоҳӣ фақат қофияҷанг,
Бехабар аз алами олами дил.
Пеши ман оиву биншинӣ ба ноз,
Гесувонат зи сару дӯш афшон.
Ту надонӣ, ки ба бозори ҳавас
Ғами дилро нафурӯшам арзон.
Пеши ман оиву хоҳӣ ғазале –
Ғазале, ки ба гувориш асал аст.
Дарди ту гар ҳама аз бедардист,
Дарди ман қисмати рӯзи азал аст.
Ғами ту – даст ба гардан нафасе,
Ғами ман – даст ба гардун бурдан.
Ғами ту – ишқи тунукмояву пуч,
Ғами ман – шоири ошиқ мурдан.
Ғами ту ғамкаҳак асту ғам нест,
Ғами ман мӯҳраи тақдири ман аст.
Ғами ту як нафас аз худ рафтан,
Ғами ман уммати инсон шудан аст...