ШЕЪРИ САФЕДИ «ТИЛЛОИ САФЕД»

Қоматат сабз, шоху баргат сабз, ғунчаат сабз, аммо барои ту, барои сарсабзии ту ҷони сиёҳ мекананд деҳқонон. Хандаат сафед, шукуфтанат сафед, гулат сафед, дилат сафед, рӯят сафед, аммо баҳри ин сафедиҳо чи рӯзҳои сиёҳро пушти сар мекунанд деҳқонони оҳанинҷон. Зеро ҳар пунбаи ту чун нахҳояшро боз кунад, билошак, нусхаи сағире аз офтоб аст. Ва деҳқони тоҷик аз азал офтобпараст аст. Дар пои ҳар ниҳоли ту бо қатраҳои арақи ҷабин – шаффоф чун қатраи борон ҷавонишонро барои ҷавонаҳот мерезанд рӯзу шабон падарону модарон, хоҳарону додарон, то фузунтар ҷавона бибандӣ ва рӯзе бо ғунчаи лабони ҷавонаҳот сӯяшон бихандӣ. Он қадар дувоздаҳ моҳ ғами туро мехуранд, ки ғами худро аз ёд мебаранд; он қадар солу моҳ дар пои ту хоҳу нохоҳ