ОВОЗИ ҒАМ

Дар ман касе пайваста мегиряд, Ин ман, ки аз гаҳвора бо ман буд. Ин ман, ки бо ман То гӯр ҳамроҳ аст. Дардест чун ханҷар, Ё ханҷаре чун дард? Ҳамзоди хун дар дил Абрест боронӣ, Абре, ки гуӣ гиряҳои қарнҳоро дар гулӯ дорад, Абре ки дар ман Якрез меборад. Шабҳои боронӣ, Ӯ бо садои гиряааш ғамнок мехонад. Рӯдест бе оғозу бе анҷом, Бо ҳой-ҳои гиряаш дар бекарони дашт меронад, Пире ҳикоятгӯст, К-аз кӯдакӣ бо худ маро мебурд. Дар боғҳои мардуме гирён, Аммо чӣ боғе? Дӯзахе, к-он ҷо Ҳар дам гуле шашкуфта мепажмурд. Мурғест хунинбол, К-аз зери пари чашмаш, Андуҳноки сангборонҳост, Ӯ дар ҳавои меҳрубонӣ бол меорост: —Кай меҳрубонӣ боз хоҳад гашт? — На, меҳрубонӣ Оғоз хоҳад гашт. Аз аҳди Одам То ман, ки ҳардам, Ғам бар сари ғам мегузорам, Он ғамгусори ғамгусоронро ба ҷон хондем В-аз роҳу бероҳ Ошиқваш аз қарне ба қарне сӯи ӯ рондем В-он орзуангези айёр, Ҳаррӯз сабре беш мехоҳад зи ошиқ, Дидорро ҷон пеш мехоҳад зи ошиқ В-он гаҳ ки рӯе менамояд,