Ман аз ту ғофил нестам,
Ман аз ту ғофил нестам,
худро зи ман ғофил магир,
Ман ғарқа дар дарёи дил,
худро ту дар соҳил магир.
Ман бо ту ҳам дил доштам,
ҳам роҳу манзил доштам,
Бераҳ машав аз кӯи дил,
бе ман раҳи манзил магир.
Ман кӯдакам дар ишқи ту –
нодони дастомӯхта,
Ту оқилӣ, бо кӯдаке худро чунон оқил магир.
Ишқ аз ғурури давлаташ
сар сӯи гардун мекашад,
Ҳам боз моро мекушад,
домони ин қотил магир.
Аз ошиқи ошуфтадил, аз Лоиқи шӯридаҷон
Гар талху шӯрие гузашт, эй ҷони ман,
бар дил магир!