МОДАР

Бӯи ҷону бӯи нону бӯи пистон, Бӯи гулҳои баҳори баччагӣ, Бӯи шири гарми навдӯшида меояд зи дастони ту, модар. Дар рухат ожангҳо чун сатри шеъри зиндагӣ, Офарин хонанд бар азму ба имони ту, модар. Пир гаштӣ, шуълаи ҳуснат парид, Офтоби зиндагият бар сари кӯҳе расид. Панҷаҳои нарму печони ту ногиро шуданд, Чашмҳои барқафшони ту нобино шуданд. Мӯйҳоят ранги хокистар шуданд, Пойҳоят аз сафар шалпар шуданд, На, Макун бо зиндагонӣ хайрбод, Оҳ модар! Оҳ модар! Гул буду гулдастабандӣ айб буд Дар замони навҷавониҳои ту. Лек акнун зиндагӣ ранге гирифт Аз талошу ҷонфишониҳои ту. Кӯдакони хору зорат чун кабӯтарҳои ром Аз сари дастат ба дуриҳо париданд. Ҳар куҷое, ки ту дар дунё надидӣ, Рафта бо чашми ту диданд. Омаданд онҳо туро пазмон шуда, Боз бар он лонаи эъҷозкор. Мебароӣ пешвоз аз кулбаат, Рехта аз шодӣ ашки шашқатор. Баъди роҳи дур чун хобанд шабҳо, Менишинӣ бар сари болинашон. То бубинӣ дар ҷабину дар сару рӯҳояшон Аз сафар, аз роҳҳо ному нишон. Ногаҳон бинӣ ту як мӯи сафед, Бар сари фарзанд тобад ними шаб. Оҳ гӯӣ дар дили шаб бо алам, «Ин қадар новақт?» – гӯӣ зери лаб. Зиндагӣ, модар, ҳамин аст... Мисли ту мо ҳам пурармон мешавем,