Қиёмат бошад он қомат дар оғӯш

Қиёмат бошад он қомат дар оғӯш, Шароби Салсабил аз чашмаи нӯш. Ғуломи кист он луъбат, ки моро Ғуломи хеш карду ҳарқадаргӯш. Парипайкар буте, к-аз сеҳри чашмаш Наёмад хоб дар чашмони ман дӯш. На ҳар вақтам ба ёди хотир ояд, Ки худ ҳаргиз намегардад фаромӯш. Ҳалолаш бод, агар хунам бирезад, Ки сар дар пои ӯ хуштар, ки бар дӯш. Насиҳатгӯи мо ақле надорад, Бирав, гӯ, дар салоҳи хештан кӯш! Дуҳул зери гилем аз халқ пинҳон Нашояд карду оташ зери сарпӯш. Биё, эй дӯст, в-ар душман бибинад, Чӣ хоҳад кард? Гӯ: Мебину меҷӯш! Ту аз мо фориғу мо бо ту ҳамроҳ, Зи мо фарёд меояд, ту хомӯш. Ҳадиси ҳусни хеш аз дигаре пурс, Ки Саъдӣ дар ту ҳайрон асту мадҳуш.